infolinia

Piłkarze Lecha przyznali po piątkowym meczu, że wiedzieli jak z nimi zagra Górnik. Wiedzieli, a mimo to najwyraźniej wiedzę tę zignorowali. Kolejorz w niczym nie przypominał Kolejorza, a kibice przy Roosevelta nie kiwali głowami z podziwem nad grą piłkarzy z Poznania, a wręcz przeciwnie - miotali się w swoich krzesełkach śmiejąc się do rozpuku.

Gdyby móc osądzić kto wygra mecz po autokarze, jakim piłkarze przyjeżdżają na stadion, Kolejorz byłby mistrzem Polski w cuglach. Swego czasu zachwalano ów wehikuł jako lepszy od tego, którym jeżdżą piłkarze Bayernu Monachium. W istocie, kiedy niebiesko-biały pojazd wjeżdżał między trybunę główną a budynek klubowy Górnika, wszystkie oczy skierowane były na niego. Rudnev, Stilić i spółka są wielcy i mają bez mała 480 koni mechanicznych mocy i niewyobrażalny moment obrotowy. W chwilę później podjechała jakaś niespójna masa. Małe to takie, mocy jakby brakowało. Przypudrowany kilogramami szpachlu autobus w kolorze dawno nie czyszczonego złota pojawił się na ringu niczym dawny mistrz o zbyt łagodnym spojrzeniu, od lat zbierający cięgi od młodzieniaszków, nie wiedzący kiedy zakończyć swą zbyt długą już karierę.

Już po rozgrzewce można było dostrzec, że szanse w tym wyścigu się wyrównują. Wyglądało to jakby nafaszerowany elektroniką nowoczesny pojazd słabł z wolna w tych iście pustynnych warunkach w czasie, kiedy staruszek plując olejem wyglądał na niewzruszonego żarem lejącym się z nieba.

Po uderzeniu w gong dziwne rzeczy zaczęły się dziać w Zabrzańskim ringu. Poznaniacy nie umieli wymienić ze sobą kilku podań, nieliczne dośrodkowania nie były zagrożeniem, a wyprowadzane z rzadka flegmatyczne ciosy ledwo muskały gardę Górnika. Tymczasem zabrzanie poczynali sobie coraz lepiej. Kąsali, punktowali, wykonywali kolejne stałe fragmenty gry. Skręcony w nadającym się do rychłej rozbiórki w warsztacie grat trzymał się nieźle, był szybki, zdecydowany i bez zbędnych kalkulacji wchodził w zakręty. Tymczasem nowoczesna technologia w poznańskim bolidzie zawodziła, a do tego gubił on po drodze istotne części. Jakub Wilk zaliczał kolejne puste przebiegi (czasem złe podanie, czasem złe przyjęcie, a kiedy pierwsze dwie rzeczy nie zawiodły to złe dośrodkowanie), Krzysztof Kotorowski, ku uciesze publiki, walił z piątego metra wszystkie piłki w aut, a Artek Rudnev w sposób dla siebie niezwykły pudłował niemiłosiernie. W końcu stało się to, co stać się musiało. Po pięknym strzale Kwieka, górnicy w roli lidera wyścigu zjechali do alei serwisowej.

Piłkarze Kolejorza wiedzieli, że Górnik zagra ostro, pressingiem, że nie pozostawi im miejsca na boisku. Mimo to nie zrobili pożytku z posiadanej wiedzy. Tracąc drugiego gola na początku drugiej połowy, lechici mieli aż trzy kwadranse na odrobienie strat. Niestety dla poznaniaków, górnicy grali mądrze i konsekwentnie. Nie zostawiali zbyt dużo miejsca najgroźniejszym ofensorom, podwajali krycie, rzucali się pod nogi, by blokować strzały.

Lech wyglądał niczym ta zdezelowana Setra pod budynkiem klubowym. Niby złoty, mistrzowski, a nic nie działa jak dawniej. Choć ostatecznie za sprawą Kriwca Kolejorz zdobył honorowego gola, to trafienie to było jedynie rozmazaniem obrazu masakry trwającej przez 90 minut. Wyprowadzony bez energii i pomysłu prawy sierpowy pewnie minąłby szczękę rywala gdyby nie to, że ten omyłkowo sam się nań nadział. Ten jeden przypadkowy cios uratował Lecha przed nokautem i skończyło się porażką na punkty.

Teraz lechici mają dwa tygodnie na wyciągnięcie wniosków z tej lekcji. Wyciągnięcie i dostosowanie się do nich na boisku. Dwa tygodnie do arcyważnego pojedynku z Wisłą Kraków.